Zero days مستندی است که به موضوع استفاده از ویروس استاکس‌نت علیه تاسیسات هسته‌ای ایران و نیز جنگ سایبری آمریکا علیه ایران پرداخته است. الکس گیبنی، نویسنده و کارگردان این مستند است و در آن بسیاری از چهره‌های سیاسی و اطلاعاتی آمریکا و رژیم صهیونیستی صحبت می‌کنند. هرچند که این فیلم حاوی اغراق‌هایی در توان آمریکا و این رژیم است، ولی تماشای آن با توجه به حساس بودن موضوع هسته‌ای در شرایط کنونی، به همه توصیه می‌شود.

نویسندگان تلاش می‌کنند طی این گزارش، ایران را به عنوان یک تهدید نظامی نسبت به ایالات متحده و متحدان منطقه‌ای آن معرفی کنند و واشنگتن را قانع کنند پس از برجام، محدودسازی برنامه متعارف موشکی ایران را در دستور کار خود قرار دهد.

اروپا فاقد این‌گونه ابزارهای ثبات‌سازی است که میانِ ایالت‌های مختلفِ آمریکا وجود دارد. بودجۀ مشترک اتحادیه فقط یک‌درصد از اقتصاد اروپا را تشکیل می‌دهد؛ درحالی‌که بودجۀ فدرال ایالات متحده تقریباً بیست‌درصد اقتصاد این کشور است. لذا کشورهایی مانند یونان که دوران دشواری از سر می‌گذرانند، نمی‌توانند به هیچ‌جا رو بیندازند. استگلیتز در دفاع از «بیشترشدن اروپا» استدلال می‌کند: یعنی گسترش بودجۀ اروپایی و برنامه‌های رفاهی مشترک و نظام دوطرفۀ بیمۀ سپرده‌گذاری.

بالا گرفتن حجم تبلیغات منفی برخی کشورهای منطقه به ویژه عربستان سعودی علیه ایران، بار دیگر به پروژه ایران هراسی دامن زده است. پروژه ای قدیمی که این روزها به مدد شبکه های اجتماعی، نوعی تازه از ایران هراسی سایبری را به وجود آورده است.

برنامه اقدام در بند اول از اقدامات درخواستی تا دسامبر 2017 از ایران می خواهد کنوانسیون پالرمو را تصویب و اجرا کند، کنوانسیونی که در سال 2004 حزب الله لبنان را در کنار برخی گروه های تروریستی و قاچاقچیان حرفه ای بین المللی در لیست سیاه قرار داده است.

روزنامه "نیویورک تایمز" با انتشار سرمقاله ای اختصاصی، علت حمایت خود از نامزدی هیلاری کلینتون در انتخابات ریاست جمهوری امریکا را اعلام کرده است. این روزنامه می نویسد: "حمایت ما از کلینتون، ریشه در احترام او به خرد، تجربه بالای او و شجاعتش دارد."

واجب است آمریکا خط‌مشی خود را طوری طراحی کند که دست کم یکی از دو کشور بالقوه تهدیدکننده [چین یا روسیه]، تبدیل به شریکی در تلاش برای پایداری منطقه و سپس جهان شود. در این حالت باید بتوان نیروئی را که کمترین پیش‌بینی در مورد آن می‌رود و در عین حال می‌تواند پا را از حد خود فراتر بگذارد از اقدام بازداشت. در حال حاضر کشوری که احتمال دارد پا را فراتر از حد خود بگذارد، روسیه است ولی این گزینه در بلندمدت می‌تواند چین باشد.

وزیر دفاع پیشین آمریکا می‌گوید: «در مورد ایران و توافق هسته‌ای، این توافق تقریباً هیچ تاثیری در سیاست‌های منطقه‌ای ایران نگذاشته است. ایران خصومت خود علیه آمریکا را کاهش نداده است.»

اندیشکده آمریکایی نوشت: آمریکا باید ضمن برقراری خط اضطراری بین فرماندهان آمریکایی و ایرانی، در واکنش‌ها و پاسخ‌های از قبل برنامه‌ریزی شده در خلیج فارس تجدید نظر کند.

روزنامه السفیر نوشت: «برخی کشورهای عربی و رژیم صهیونیستی توافق کرده اند که ایران خطر اول برای آنها در منطقه است و مقاومت مسلحانه یکی از بارزترین توجیه ها است برای اینکه ایران را به نفوذ و مداخله در امور بخشی از کشورهای عرب اطراف اسرائیل و در خلیج فارس متهم کنند.»

Noskhe Jadid

آخرین مطالب